30-07-10

Zwaartekracht van de natuur

Op de fiets zitten - het traag en werkelijk beleven van de ongedwongen schoonheid - maakt gelukkig. Vooral ’s morgens, wanneer de dag langzaam ontwaakt, als de ochtendzon het landschap met een zacht licht omfloerst. Maar ook tijdens de beweeglijkheid van de dag, te midden van de stortbui waarbij smalle watersporen zich op het wegdek aftekenen. Tijdens ons controleritje bleven we niet gespaard, de weergoden sloegen toe en vuurden een forse watermassa op ons af. Met de neus in de wind en de ogen halfdicht, zo veel mogelijk schuilend onder het dikke bladerdek, met een hart dat sneller ging slaan, koersten we hongerig naar die warme handdoek die ons thuis lag op te wachten ...

Even aarzelde de hemel tussen verder dichtslibben of uitklaren. De zon won en brak door; tijd om de fiets opnieuw uit de garage te halen. Langs glimmende asfalt checkten we de laatste foto’s. Met een gerust hart kunnen we vertellen dat we op ons pad geen (nieuwe) wijzigingen aantroffen!

juniblog.jpg

11:03 Gepost door Silvia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.